Słownik muzyczny Wyjaśnienie terminów na podstawie "Słowniczka muzycznego" Jerzego Habeli oraz "Encyklopedii muzyki" PWN.

Aby zobaczyć hasło, kliknij na literę znajdującą się nad nim.
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W Z
kadencja (z wł. candeza, dosł.: upadek) - 1. melodyczno-harmoniczny postęp o charakterze zakończonym (zob też clausula); w sensie klasycznym jest to połączenie akordów tworzące bardziej lub mniej szeroko rozbudowane zakończenie utworu lub jego części, alebo nawet mniejszego fragmentu, np. frazy, okresu; kadencja doskonała (autentyczna) jest połączeniem akordu dominantowego (na V stopniu) z akordem tonicznym (na I stopniu);
przykłady najprostszych kadencji w tonacji C-dur:

2. nieokreślonej długości odcinek utworu o charakterze wirtuozowskim; wykonuje go solista bez udziału towarzyszących mu instrumentów; typowa kadencja przy końcu pierwszej części formy koncertu, oparta na motywach tej części, była do końca XVIII w. zawsze improwizowana przez wykonawcę partii solowej; krótkie kadencje, często nie skrępowane podziałem taktowym, notowane są w utworze zwykle małymi nutami; w niektórych utworach wykonanie kadencji kompozytor pozostawia uznaniu wykonawcy (candeza ad libitum).
kakofonia (z gr. kakophonia = brzydkie albo nieprzyjemne brzmienie) - jest to współbrzmienie i następstwo nie powiązanych harmonicznie i melodycznie dźwięków, dających nieprzyjemne wrażenie estetyczne.
kalikowanie (z łac. calcare = deptać) - jest to czynność napełniania miechów organowych powietrzem za pomocą mechanizmu ręcznego lub pedałowego; kalikant - wykonawca tej czynności; specjalnie zatrudnianych dawniej kalikantów podczas gry na organach zastąpił obecnie powszechnie motor elektryczny.
kancjonały (łac. śred. cantionale, od cantio = śpiew) - jest to nazwa zbiorów religijnych pieśni z XVI i XVII w., zawierających teksty i melodie opracowane nieraz na kilka głosów.
kantycznki (z łac. canticum = pieśń) - są to zbiory pieśni religijnych, szczególnie kolęd i pastorałek.
klucz - jest to znak graficzny umieszczony na początku każdej pięciolinii, który wyznacza dokładne położenie i nazwę nuty odpowiadającej dźwiękowi określonej wysokości, wszystkie nuty pisane wyżej lub niżej na pięciolinii są odpowiednikami kolejnych dźwięków (wyższych lub niższych). Są trzy grupy kluczy: C, G i F. Klucze grupy C swoim środkowym wcięciem wyznaczają dźwięk c1. Klucze grupy G wyznaczają swoim spiralnym zaokrągleniem dźwięk g1. Klucze z grupy F wyznaczają swoim początkowym zgrubieniem oraz dwiema kropkami dźwięk f. Do chwili obecnej używa się tylko czterech kluczy: z grupy G - klucz wiolinowy czyli skrzypcowy; z grupy F - klucz basowy; z grupy C - klucz altowy oraz tenorowy.
kompozycja (z łac. compositio = połączenie, ułożenie) - 1. utwór muzyczny; 2. budowa utworu muzycznego; 3. technika tworzenia utworu.
kwarta - jest to interwał między I i IV stopniem. Kwarta czysta składa się z 5 półtonów, kwarta zwiększona - 6 półtonów, kwarta zmniejszona - 4 półtony.
kwinta - jest to interwał między I i V stopniem. Kwinta czysta składa się z 7 półtonów, kwinta zwiększona - 8 półtonów, kwinta zmniejszona - 6 półtonów.
 
Copyright (c) 2002-2007 by Tempus Fugit